Melatonine, een prima middel tegen vele vormen van kanker
Juli 2004: noot redactie: inmiddels is wel een en ander veranderd uit onderstaande informatie, kijk bv. onder aanvullende en alternatieve middelen.MELATONINE
Hoewel het duidelijk is dat melatonine op zich geen magisch middel tegen kanker is, blijkt het hormoon wel een belangrijke rol in het afweersysteem van het lichaam te spelen, een rol die gunstig schijnt te zijn voor patiënten met longkanker.
De onderzoeker Georges Maestroni ontdekte bijvoorbeeld dat een gezonde thymus melatonine nodig heeft om optimaal te kunnen functioneren. Ook stelde hij vast dat melatonine zich bindt aan de T-helpercellen, die in het beenmerg ontstaan en naar de thymus gaan waar ze zich vervolgens op indringers als virussen of kankercellen richten. Melatonine stimuleert ook de 'natural killer cells', fagocyten, koloniestimulerende factoren, diverse interleukinen, gamma-interferon, immunoglobulinen, eosinofiele cellen, bloedplaatjes, tumornecrosefactoren en glutathione peroxidase.
Uit een aantal uitstekende onderzoeken is gebleken dat melatonine het effect van chemotherapie kan versterken. Volgens een aantal anekdotische rapporten dat in de loop der jaren is verschenen, kan het gebruik van alleen melatonine soms leiden tot een (onvoorspelbare) verkleining van kwaadaardig weefsel. Veel kankerpatiënten lijken lagere melatoninegehalten te hebben dan mensen zonder kanker.
Melatonine heeft op mensen meer dan alleen een pijnstillend en slaapverwekkend effect. Het hormoon zal ook de respons op het chemotherapeuticum IL-2 verhogen, waardoor geen toxisch hoge doseringen van deze cytokine hoeven te worden toegediend. In één studie is aangetoond dat het effectiever en veiliger is om beide samen te gebruiken dan alleen chemotherapie bij de behandeling van niet-kleincellige longcarcinomen.
De overlevingsduur voor patiënten met een gemetastaseerd niet-kleincellig longcarcinoom lijkt toe te nemen met melatonine, zelfs bij patiënten bij wie de ziekte na een eerste lijn chemokuur met cisplatine progressief bleek. Dit kwam naar voren in een gerandomiseerde studie die in 1992 werd uitgevoerd door de arts Paolo Lissoni in het San Gerardo Ziekenhuis in Monza, Italië, en het Pathologisch Instituut in Locarno, Zwitserland.
Lissoni is bezig met ander onderzoek met melatonine, dat in alle studies een veilige stof blijkt te zijn. Informatie over de therapeutische werking kunt u direct bij hem opvragen.
Het feit dat goedkeuring van de FDA voor behandeling met melatonine plus IL-2 zo schandalig lang op zich laat wachten, wordt door Lissoni als volgt verklaard:
"We werken tegenwoordig achteruit. Eerst geven we patiënten een toxische behandeling die hun afweersysteem afbreekt. Als die behandeling faalt, gaan we verder met behandelingen die het afweersysteem juist stimuleren. Maar dat betekent dat immunotherapeuten zoals ik veel moeite moeten doen om een door bestraling, operaties of chemotherapie verwoest afweersysteem weer tot leven te wekken. Dat is onzinnig. We zouden moeten beginnen om het afweersysteem te ondersteunen bij de uitvoering van zijn taken. Als dat niet lukt, kunnen we overgaan tot methoden die toxischer zijn."
Zoals Lissoni het uitdrukt: "We zijn een nieuwe immunotherapie tegen kanker aan het ontwikkelen die de krachten van het afweersysteem en het hormonale systeem samenvoegt. Tegelijkertijd proberen we de kwaliteit van het leven van de patiënt te verbeteren. Dat is de toekomst. Dat is de geneeskunde van de komende duizend jaar."
Het product schijnt, zo bleek tenminste uit één studie, bij colorectale kanker in een vergevorderd stadium ook het percentage waarbij de tumor binnen twee jaar na de operatie terugkomt, te kunnen halveren door vóór de operatie melatonine te gaan geven.
Meer informatie over melatonine is te vinden in een aantal boeken over dit onderwerp. Van deze boeken is het volgende denk ik het beste: Melatonin: Your Body's Natural Wonder Drug door de arts Russell Reiter and Jo Robinson, vorig jaar uitgebracht bij Bantam Books.
Volgens Reiters co-auteur Jo Robinson nemen de meeste kankerpatiënten een dosis tussen de 20 en 50 mg per dag. Zelf neemt hij preventief één milligram timed-release melatonine per dag. Niet meer. Ik vond dat drie tabletten van 3 mg te veel voor mij waren. Mijn zoon merkte dat hij bij 4 mg de volgende dag slaperig was. Maar kankerpatiënten schijnen een speciale tolerantie voor grote doses te hebben. U kunt het best een arts proberen te vinden die ervaring heeft met melatonine, en hem u laten begeleiden wanneer u besluit om melatonine te proberen.
Noot redactie: arts-bioloog drs. E. Valstar heeft op pagina onderzoek en voeding drie artikelen geschreven over het gebruik van melatonine bij verschillende vormen van kanker. Zie ook literatuurlijst waar een aantal studies worden vermeld die het effect van melatonine bevestigen. Zeker ook als aanvulling bij chemo en bestraling bv. Voor artsen die melatonine voorschrijven zie pagina nuttige adressen voor lijst van orthomoleculaire artsen.
