Nell zal vanaf vandaag regelmatig columns schrijven. Haar ervaringsverhaal kunt u lezen onder ervaringsverhalen en dan onder borstkanker in alfabetische lijst. Klik hier voor Nell haar verhaal.

Elke dag heeft een nieuw begin

In 2002 zag mijn leven er wat vooruitzicht betreft zeer somber uit. Ik zou misschien nog een half jaar tot een jaar leven werd verteld. Al die tijd heb ik geroepen dat, dat niet waar was en ik 80 zou worden. Dat ben ik nu nog lang niet maar ik ben al wel een stuk dichterbij gekomen.

Het is nu alweer 2011 en ik ben er nog steeds en na de laatste bestraling in Duitsland (Gamma-Knife) gaat het elke dag een klein beetje beter. Toen we afgelopen maand een gesprek met de arts hadden en vertelden dat ik een behandeling in Duitsland had gehad, zat hij even met zijn mond vol tanden en zei na korte tijd, “wij hadden misschien ook nog wel mogelijkheden gehad”.

Nu was het mijn beurt om verbaasd te zijn, eerst kunnen ze niks meer voor je betekenen wat bestraling betreft en dan is er opeens toch nog wel een mogelijkheid? Niet te geloven!

Steeds meer wordt bevestigd wat ik op kritische sites lees over ziekenhuizen die functioneren als bedrijven en concurrenten van elkaar zijn. Vooral de patiënt niet wijzer maken dan hij is en binnenhouden als klant. Nou ja, genoeg hierover. Ik stippel toch grotendeels voor mezelf mijn eigen weg uit, lekker eigenwijs.

Toen ik net begon met deze columns, hoorde ik nooit wat men ervan vond, en heb ik wel eens overwogen om ermee te stoppen. Maar toen ik dat tegen iemand vertelde vroeg ze me om dat niet te doen. Nu hoor ik geregeld dat mensen het zo mooi vinden en sommigen lezen het zelfs als eerste in het krantje. Mensen vertellen me nu dat ze er zoveel aan hebben. Natuurlijk vind ik dat heel leuk om te horen maar het maakt me ook wel wat verlegen want wie ben ik en wat heb ik nou te vertellen? Ik snap het niet maar het zal wel zo zijn, ik schrijf alleen maar wat ik denk en voel, meer niet. Elke keer weer komen er als vanzelf woorden onder mijn vingers vandaan en als ik dan later weer eens iets lees van wat ik eerder schreef dan ben ik soms zelf ook verbaasd dat ik dat heb geschreven. Een heel gek fenomeen. En dan te bedenken dat er in mijn lagere school rapport altijd stond, “Nell kan beter”. Brrr, als ik er aan denk hoe negatief er met ons werd omgegaan dan bekruipt me weer het gevoel niks waard te zijn. Misschien is daar mijn allergie ontstaan voor negativisme.

                                                                                                                                 Nell Lanting